خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - يزد : جانباز، آلبوم تماشايي خاطرات سرخي است که از دلاورمردي هاي عباس گونه هاي وطن به جا مانده است و در اين روز عزيز، گفتگويي صميمانه داريم با يکي از بانوان جانباز ايران سرافراز اسلامي ؛ عاليه ملانوري مادر ? فرزند و متولد سال ???? و ساکن شهر يزد.
وي مي گويد: سال هاي قبل از انقلاب ما در روستاي شمسي از توابع شهرستان اشکذر استان يزد زندگي مي کرديم و بنده دانش آموز بودم . در مدرسه فعاليت هاي انقلابي پنهاني داشتيم و در محله نيز داخل حسينيه فعاليت مي کرديم. تقريبا چهل روز قبل از انقلاب در آذر ماه سال ?? که مصادف بود با هشتم محرم ما داخل حسينيه روستا مراسم عزاداري داشتيم و آن زمان توسط رژيم غاصب و ستمگر وقت، حکومت نظامي اعلام شده بود و به تمامي مراسمات عزاداري حمله ميشد.مردم روستاي ما از کودک تا جوان و از جوان تا پير در زمينه فعاليت هاي انقلابي بسيار فعال بودند و به همين دليل حکومتي ها، حساسيت زيادي نسبت به روستا داشتند.
اين بانوي جانباز سال هاي مبارزه با پلهوي ادامه مي دهد: « ژاندارم ها داخل روستا را گشته بودند و مردمي که بيرون از خانه بودند را مورد ضرب و شتم قرار داده بودند و در نهايت به سراغ حسينيه آمده بودند.من وسط مراسم بيرون از حسينيه آمدم تا به خانه بروم و براي برادر کوچکترم شير بياورم که متوجه ماموران شدم ، يکي از آن ها قصد شليک به من را داشت اما مامور ديگر اورا با گفتن اين جمله که «اين دختر بچه است، بگذار برود» منصرف کرد.
وقتي به خانه رسيدم به مادرم گفتم که ماموران قصد دارند تنها لامپ حسينيه را قطع کنند و به حسينيه حمله کنند.مادرم اجازه ندادند من از حياط خانه خارج شوم و خودشان به بهانه شير بردن براي بچه به سمت حسينيه حرکت کردند تا به مردم خبر آمدن ماموران را بدهند. به محض باز شدن درب خانه ما هيئت عزاداري ديگري به روستا رسيدند و همان لحظه تير اندازي شروع شد. دو تن از جوانان روستا به نام هاي کاظم دياله و عباس احمدي که به سمت خانه ما مي آمدند با اصابت گلوله شهيد شدند و تير بعدي به قفسه سينه بنده اصابت کرد و خونريزي شديد من شروع شد.»
وي با ياد آوري لحظاتي که مادرش او را ديد ، در حاليکه چشمانش گويي دريايي شده بود ، ادامه مي دهد: « مادرم تا من را ديد ، گفت: دخترم تو يک نفر هستي اما مردم داخل حسينيه تعدادشان زياد است و من بايد به آن ها خبر بدهم تا آسيبي نبينند ، تو به داخل اتاق برو و به سمت قبله بخواب و اَشهد خود را بگو . به محض خبر دادن مادرم، مردم حسينيه بيرون ريختند و ماموران را از روستا بيرون کردند.»
عاليه خانم با اشاره به اينکه بالاخره مردم او را به شهر يزد منزل آيت الله شهيد صدوقي رساندند و از آن جا به بيمارستان منتقل شد، ادامه مي دهد: آنجا کارهاي درمانم انجام شد و خدارو شکر سلامتي ام را باز يافتم .
از خانم ملانوري درمورد فعاليت هاي بعد از انقلابش مي پرسم اينکه آيا بعد از پيروزي انقلاب اسلامي دست از فعاليت هايش برداشت ؟ با لبخندي که گوياي همت تمام نشدني اوست مي گويد : بعد از پيروزي انقلاب اسلامي با کوبيده شدن طبل جنگ بار ديگر زنان همدوش مردان وارد عرصه هاي مختلف دفاع از خاک وطن شدند و من هم در کنار ساير بانوان در پشت جبهه ها مشغول به فعاليت بودم . از تهيه نان و مواد غذايي گرفته تا دوخت ملحفه و ..
اين بانوي جانباز با تأکيد مي گويد : « چه در زمان قبل از انقلاب و چه بعد از انقلاب،هميشه خانوادگي سعي داشتيم که براي اين نظام و انقلاب تمام توان خود را بگذاريم و به تمام فعاليت هاي خود افتخار کرديم و مي کنيم. »
وي در پايان صحبت هايش رسانه ها را مخاطب قرار مي دهد و مي گويد: « از رسانه ها اين خواهش را دارم که بيشتر درمورد اتفاقات قبل از انقلاب و درمورد جانبازان و شهيدان راه انقلاب توليداتي را داشته باشند تا جوانان جامعه که در آن زمان نبودند بتوانند نسبت به اين مسائل بصيرت لازم را بدست بياورند و از جوانان خواستارم که خون شهدا را پايمال نکنند و از خواسته هاي شهيدان پيروي کنند.»
انتهاي پيام/*