زمانی مهران مدیری نبض کمدی اجتماعی ایران را در دست داشت، اما امروز در «شیشماهه»، او نه تنها از جامعه فاصله گرفته، بلکه با تکیه بر «ویترین مانکنهای فانتزی» و فیلمنامههای حفرهدار، رسماً پایان خلاقیت خود را اعلام کرده است. این سریال نه یک طنز سیاسی گزنده، بلکه بیانیهای تصویری از اشرافیگری تصنعی و نگاه ابزاری به زن است؛ نگاهی که در آن، ارزش زن نه در کنشگری، بلکه در «باربیگونه» بودن فیزیکیاش خلاصه میشود.