سفر به اعماق ?? متري زمين در نوشآباد، شهري زيرزميني با قدمتي ???? ساله که بهعنوان پناهگاهي هوشمندانه در دوران ناامني ساخته شد و امروز يکي از شگفتيهاي تاريخي ايران به شمار ميرود.
به گزارش خبرگزاری زنان ایران - نفيسه کشاورز - دوربين خبرگزاري امروز به اعماق ?? متري زمين رفت؛ به دل شهري از ديار کوير. وقتي جاده کاشان ـ اردستان را پيمايش ميکنيد، به خروجي شهر سفيد و نوشآباد يا انوشآباد ميرسيد؛ شهري که نام آن را برگرفته از انوشيروان ميدانند و با اسم رمز «اويي» شناخته ميشود. شهري زنده و پويا با مردمي مهربان، زيرک و دورانديش. اين شهر در دوران حملات و ناامنيهاي ناشي از يورش ايلخانيان و سلجوقيان، به دليل قرار گرفتن در مسير جاده ابريشم، نيازمند تدبيري ويژه بود.
پناهگاهي توسط مغنيهاي شهر، با مهندسي ناب، حدود هزار و پانصد سال پيش ساخته شد. اين شهر زيرزميني به دليل شرايط و طراحي خاص خود توانايي نگهداري مردم را تا ده روز داشت. اتاقهايي کوچک و بزرگ براي خانوادهها، فضاهاي اضطراري و چاههاي ورود و خروج که به صورت کانالهايي بلند و باريک طراحي شده بودند و با ايجاد جاي پا و دست، امکان رفتوآمد و فرار را فراهم ميکردند. اما پرسش اينجاست که با حجم خاک استخراجشده چه ميکردند؟ مردم براي اين موضوع نيز تدبير داشتند و با خاک حاصل از حفاري، مناري زيبا ساختند. همچنين براي جلوگيري از ورود جنگاوران، با وجود قدبلند بودن مردم منطقه، راهروها کوتاه و تنگ طراحي شده بود تا مهاجمان نتوانند با سلاح عبور کنند و بهراحتي با آنها مقابله شود.
در نهايت بايد گفت دشمنان وقتي وارد شهر ميشدند، با فضايي زنده و جاري، غذاهاي در حال پخت اما شهري خالي از سکنه روبهرو ميشدند. اگر هم کسي وروديها را پيدا ميکرد، در همان پايين کارش پايان مييافت. مهاجمان تصور ميکردند با شهري ارواحگونه مواجه هستند و بهدليل رعب و وحشت ايجادشده، شهر را ترک ميکردند. سپس مردم دوباره به زندگي عادي بازميگشتند و شهر از غارت و کشتار در امان ميماند. گفته ميشود مردم براي اين شهر رمز «اويي» را انتخاب کرده بودند؛ برخي آن را مرتبط با «او» به معناي آب ميدانند و برخي ديگر آن را برگرفته از گويش محلي و نحوه خطاب کردن يکديگر.
اين شهر تا پيش از دوره قاجاريه بهعنوان پناهگاه استفاده ميشد. در دوره قاجار و همزمان با دوران صلح، با احداث آبانباري بزرگ براي ذخيره چندينساله آب، کاربري آن گسترش يافت. جنس سازه آبانبار که از نمک ساروج بود، استحکام بنا را حتي در مجاورت آب افزايش ميداد. در تاريخ معاصر اين شهر توسط اهالي منطقه دوباره کشف و بازسازي شد. شهر زيرزميني داراي سه طبقه بوده که طبقه مياني براي اسکان از امنيت و شرايط مناسبتري برخوردار بوده است.
اينجا ايران است؛ جايي که مغنيان آن ???? سال پيش، بدون امکانات امروزي، با نوعي دکترين استراتژيک، شهري با استانداردهاي دفاعي و پدافند غيرعامل بنا کردند؛ در حالي که در همان دوران بسياري از مناطق جهان هنوز فاقد چنين ساختارهاي تمدني بودند. اين تنها گوشهاي از تدبير، هوش و زيرکي تاريخ ايران است؛ ميراثي که هر ايراني ميتواند به آن افتخار کند.
انتهاي پيام/*