خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - از استان فارس - زنان در مسير ترک اعتياد با چالش‌هايي روبه‌رو هستند که صرفاً جسمي نيست؛ افسردگي، اضطراب، نقش‌هاي خانوادگي و نگاه جامعه، مسير درمان را پيچيده‌تر مي‌کند. مدير يکي از مراکز ترک اعتياد زنانه با تأکيد بر نقش روان‌درماني، حمايت خانواده و آموزش مهارت‌هاي زندگي مي‌گويد: «درمان موفق زنان، نيازمند نگاه انساني و چندبعدي است، نه صرفاً دارويي.»
اعتياد در زنان، اگرچه کمتر ديده مي‌شود، اما آسيب‌هاي عميق‌تر و پنهان‌تري به همراه دارد. از همين‌رو، مراکز ترک اعتياد زنانه تلاش مي‌کنند با رويکردي متفاوت، مسير بازتواني را هموارتر کنند.
خانم خوشرو، مدير يکي از مراکز ترک اعتياد زنانه، در گفت‌وگو با رنجبر شيرازي خبرنگار زنان‌نيوز به تشريح تفاوت‌ها، چالش‌ها و تجربه‌هاي موفق اين مراکز پرداخت.
او با اشاره به تفاوت مراکز زنانه و مردانه مي‌گويد:
در مراکز مردانه، تجويز دارو با آزادي بيشتري انجام مي‌شود، اما در مراکز زنانه به‌دليل شرايط جسمي و رواني خاص زنان، تجويز دارو با حساسيت و محدوديت بيشتري همراه است. به همين دليل، درمان در زنان بيشتر بر پايه روان‌درماني و حمايت‌هاي غير دارويي پيش مي‌رود.
به گفته اين مدير مرکز، خدمات ارائه‌شده در مراکز ترک اعتياد زنانه صرفاً محدود به قطع مصرف مواد نيست.
روان‌درماني، درمان شناختي–رفتاري، مشاوره فردي و گروهي از خدمات اصلي ماست. زن بايد بتواند ريشه‌هاي رواني اعتيادش را بشناسد، نه اينکه فقط مصرف را کنار بگذارد.
خانم خوشرو، افسردگي، اضطراب و اختلالات خلقي را از بزرگ‌ترين چالش‌هاي زنان در مسير ترک اعتياد مي‌داند و تأکيد مي‌کند:
بسياري از زنان با بار سنگين احساس گناه، طردشدگي و نااميدي وارد مرکز مي‌شوند. اگر اين مسائل درمان نشود، احتمال بازگشت بسيار بالاست.
او درباره نقش الگوهاي موفق مي‌گويد:زناني که مسير ترک را با تلاش و اراده طي کرده‌اند، وقتي تجربه خود را براي ديگران بازگو مي‌کنند، اميد واقعي ايجاد مي‌شود. اين انتقال تجربه، گاهي از هر درماني اثرگذارتر است.
به گفته مدير مرکز، توجه به نقش مادري و خانوادگي زنان از اولويت‌هاي مراکز زنانه است.
زن فقط يک فرد نيست؛ همسر، مادر، خواهر و ستون عاطفي خانواده است. ما ناچاريم درمان را با در نظر گرفتن اين نقش‌ها طراحي کنيم.
در پاسخ به پرسشي درباره پيشگيري از بازگشت به اعتياد، خانم خوشرو توضيح مي‌دهد:
ادامه مشاوره، مراجعه منظم به روان‌شناس و مهم‌تر از همه، حمايت عاطفي خانواده نقش تعيين‌کننده دارد. وقتي خانواده همراه باشد، احتمال بازگشت به‌مراتب کمتر مي‌شود.
او تعامل با خانواده و جامعه را حلقه تکميلي درمان مي‌داند و مي‌افزايد:
هدف اين است که زن پس از ترک، دوباره به آغوش امن خانواده و جامعه بازگردد؛ نه اينکه احساس طردشدگي کند.
آموزش مهارت‌هاي زندگي و اشتغال‌زايي نيز از ديگر محورهاي مهم بازتواني است.
يادگيري مهارت‌هايي مثل خياطي، بافتني يا مشاغل خانگي باعث مي‌شود ذهن فرد درگير شود و به استقلال مالي برسد؛ همين مسئله نقش مهمي در تثبيت ترک دارد.
در خصوص حفظ امنيت و حريم خصوصي زنان، مدير مرکز تأکيد مي‌کند:مراکز زنان و مردان کاملاً جدا هستند و اطلاعات شخصي مراجعان به‌صورت محرمانه نگهداري مي‌شود. امنيت رواني زنان خط قرمز ماست.
او توصيه‌اي جدي به زنان و خانواده‌ها دارد:قبل از شروع درمان، مشاوره ضروري است. فرد بايد بداند اين مسير چيست، چقدر زمان مي‌برد و آيا آمادگي ادامه دادن دارد يا نه.
خانم خوشرو درباره ارزيابي عملکرد مراکز مي‌گويد:برنامه‌هاي پايش وجود دارد، اما اثربخشي واقعي به ميزان تخصص، تجربه و کيفيت مشاوره‌هاي هر مرکز بستگي دارد
به گفته او، حمايت‌هاي دولتي و NGOها نقش مهمي در ارتقاي خدمات دارند.
حمايت مالي از سوي دولت، به‌ويژه از طريق بهزيستي، مي‌تواند مسير درمان را براي زنان کم‌برخوردار هموارتر کند.
در پاسخ به مقايسه ايران با ساير کشورها، اين مدير مرکز تصريح مي‌کند:در ايران، کيفيت خدمات به مهارت مرکز، نوع حمايت‌ها و انگيزه خود فرد وابسته است؛ همين تفاوت‌ها باعث مي‌شود تجربه‌ها بسيار متغير باشد.
او در پايان تأکيد مي‌کند که درمان اعتياد زنان بدون توجه به روان، خانواده و آينده شغلي، ناقص خواهد بود؛ مسيري که اگر درست طراحي شود، مي‌تواند به بازگشت زنان به زندگي سالم و مؤثر در جامعه منجر شود.
انتهاي پيام /*