نتايج پژوهش جديد نشان ميدهد که نشانههاي بيماري پارکينسون ممکن است در موهاي انسان پنهان باشد.
به گزارش خبرگزاری زنان ایران - پژوهشگران با بررسي موهاي ?? بيمار مبتلا به پارکينسون و مقايسه آن با افراد سالم همسن، به تفاوتهاي قابلتوجهي در ميزان برخي فلزات و عناصر دست يافتند. بر اساس نتايج اين پژوهش که بهصورت پيشانتشار منتشر شده است، نمونههاي موي بيماران مبتلا به پارکينسون سطح پايينتري از آهن و مس داشتند اما ميزان منگنز و آرسنيک در موي اين افراد بالاتر بود.
اين گروه پژوهشي به سرپرستي مينگ لي، زيستشناس دانشگاه «هبي» چين گفت که اين يافتهها پتانسيل تشخيصي بالايي براي پارکينسون دارند.
تاکنون تشخيص غيرتهاجمي و همچنين دقيق پارکينسون با چالشهايي همراه بوده است. هر چند برخي نشانگرهاي زيستي مبتني بر خون در سالهاي اخير اميدوارکننده بودهاند، اما مو بهعنوان يک هدف تحقيقاتي جديد ويژگيهاي منحصربهفردي دارد که در نمونههاي زيستي مانند بزاق، عرق، خون، ادرار يا مدفوع ديده نميشود.
موها ميتوانند فلزات سنگين و عناصر موجود در رژيم غذايي يا محيط اطراف را در خود جمع کرده و برخلاف بسياري از نمونههاي زيستي ديگر، ميتوانند سابقه طولانيمدتتري از وضعيت سلامت و مواجهه با عوامل محيطي را ثبت کنند.
علت دقيق ابتلا به پارکينسون هنوز بهطور کامل شناخته نشده است، اما نتايج تحقيقات قبلي، اين بيماري را با اختلال در باکتريهاي روده، رژيم غذايي ناسالم مانند مصرف بالاي غذاهاي فوقفرآوريشده و همچنين قرار گرفتن در معرض آلايندههاي محيطي نظير آفتکشها مرتبط دانستهاند.
پژوهشگران معتقدند اگر در اين حوزهها اختلالي ايجاد شود، اين تغييرات ممکن است در ساختار مو نيز بازتاب پيدا کند.
گروه پژوهشي در آزمايشهاي تکميلي روي مدلهاي موش، کاهش سطح آهن در مو را مشاهده کرد که با اختلال عملکرد روده مرتبط بود. در موشهاي مبتلا به بيماري شبيه پارکينسون، سد رودهاي آسيبديده بهنظر ميرسيد، ژنهاي مرتبط با جذب آهن کاهش فعاليت داشتند و در مقابل، ژنهاي مربوط به جذب آهن توسط ميکروبها فعالتر شده بودند. اين وضعيت ممکن است به کمبود گسترده آهن در بدن منجر شود.
در بيماران انساني مبتلا به پارکينسون نيز تغيير در ترکيب باکتريهاي روده سالها پيش از تشخيص بيماري مشاهده شده است. بر اساس اين ديدگاه، پارکينسون بهعنوان يک بيماري عصبي، ارتباط نزديک ميان روده و مغز دارد و ممکن است موها در واقع بازتابي از اين تعامل باشند.
کمبود آهن در موي بيماران مبتلا به پارکينسون انساني و مدلهاي موش، پايدارترين و قابل توجهترين تغيير بود. گروه پژوهشي معتقد است که ارتباط بين ميکروبيوم روده و ژنهاي متابوليسم آهن، اثبات بنيادي اين مفهوم است که اين سيستمها در زمينه آسيبشناسي بيماري پارکينسون مرتبط هستند.
پژوهشگران همچنين افزايش ميزان آرسنيک در مو را موضوعي قابل بررسي ميدانند، زيرا اين افزايش ميتواند ناشي از قرار گرفتن در معرض آلودگيهاي محيطي باشد. در اين پژوهش کوچک، برخي از مبتلايان به پارکينسون، گزارش کردند که گوشت و اندامهاي داخلي حيوانات و صدفها در رژيم غذايي آنان بيشترين ميزان بوده است، مواد غذايي که احتمال دارد حاوي مقادير بالاتري از آرسنيک باشند.
پژوهشگران با جمعبندي اين نتايج گفتند که کاهش سطح آهن در مو ممکن است با اختلال عملکرد دستگاه گوارش در بيماران پارکينسون مرتبط باشد، موضوعي که در بسياري از تحقيقات ديگر نيز مشاهده شده است. همچنين اين کاهش ميتواند با عدم تعادل در ميکروبيوم روده و افزايش ظرفيت جذب آهن توسط باکتريهاي روده ارتباط داشته باشد.
سايت ساينس گزارش کرد، اين يافتهها از نتايج پژوهش مروري در سال ???? نيز حمايت ميکند که نشان داد، اختلال در تنظيم آهن در مغز، خون و روده بيماران پارکينسون مشاهده ميشود.
پژوهشگران تاکيد کردند که براي تاييد اين الگو و بررسي آن در جمعيتهاي بزرگتر، تحقيقات بيشتري لازم است. با اين حال، در صورت تاييد نتايج، ممکن است در آينده يک نمونه ساده از مو بتواند به ابزاري غيرتهاجمي براي کمک به تشخيص زودهنگام و درک بهتر اين بيماري تبديل شود.
ايسنا
انتهاي پيام/ن