خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - منيره غلامي توکلي - مي گويند سنگ بزرگ نشانه نزدن است اما دشمنان انقلاب اسلامي در سال جاري هر سنگي که داشتند برداشتند و پرتاب کردند. از جنگ مستقيم تا جنگ رسانه اي. از فشار اقتصادي تا عمليات رواني. اگر کسي فقط تيترهاي اين سال را کنار هم بگذارد شايد تصور کند جامعه اي که اين حجم از فشار را تجربه کرده بايد به سمت انفعال برود. اما آنچه در ميدان رخ داد روايت ديگري داشت.
در تيرماه و در حالي که مذاکراتي در جريان بود حمله نظامي اسرائيل با حمايت آشکار آمريکا رخ داد. تحليلگران غربي بعد از آن نوشتند که هدف ايجاد شوک امنيتي در داخل ايران بوده است. شهادت فرماندهان نظامي و غيرنظاميان و کودکان اتفاقي نبود که جامعه بتواند به سادگي از کنار آن عبور کند. اما همان روزها تصاوير تشييع شهدا و همدلي عمومي نشان داد که جامعه ايراني در لحظات بحران به سمت انسجام حرکت مي کند نه فروپاشي. شايد اين همان چيزي بود که رهبر انقلاب سال ها پيش درباره آن گفتند که ملت ايران در بزنگاه ها چهره واقعي خود را نشان مي دهد.
چندي بعد اعتراضات صنفي شکل گرفت. اعتراض هايي که مي توانست در مسير طبيعي خود باقي بماند اما ناگهان جريان هاي سلطنت طلب و شبکه هاي برانداز آن را به سمت خشونت سوق دادند. خود برخي رسانه هاي خارجي نيز بعدها اعتراف کردند که گروه هايي در خارج از کشور تلاش کردند اعتراض اقتصادي را به آشوب تبديل کنند. نتيجه چه شد. حمله به مردم عادي. آتش زدن اموال عمومي. تخريب مساجد و امامزاده ها. حتي قرآن سوزي در برخي نقاط که براي بسياري از مردم فراتر از يک اقدام سياسي بود و به معناي حمله به هويت معنوي تلقي شد.
در چنين فضايي مردم در ?? دي ماه به خيابان آمدند. شايد بسياري از تحليلگران خارجي انتظار چنين واکنشي را نداشتند. اما همان حضور نشان داد که هنوز ميان مردم و روايت رسانه هاي خارجي فاصله زيادي وجود دارد. اينجا بايد به يک نکته مهم توجه کرد. دشمن هميشه روي کاهش مشارکت مردمي حساب ويژه باز مي کند. گزارش هاي انديشکده هاي غربي بارها تأکيد کرده اند که مشروعيت نظام را از ميزان حضور خياباني در مناسبت هايي مثل ?? بهمن مي سنجند.
امسال تفاوت در همين نقطه است. جامعه ايراني يک سال پرتنش را پشت سر گذاشته است. جنگ دوازده روزه. تهديد مستقيم عليه اصل ولايت فقيه. بمباران مراکز هسته اي و تلاش براي ايجاد ترس در منطقه. همه اينها قرار بود تصويري از ايرانِ ضعيف بسازد. اما واقعيت اين است که علم و فناوري با بمباران از بين نمي رود. رهبر انقلاب در پيام اخير خود بر اين نکته تأکيد کردند که مهم ترين سرمايه کشور وحدت مردم است. عبارتي که ايشان از آن با عنوان وحدت مقدس ياد کردند.
اگر به تاريخ انقلاب نگاه کنيم مي بينيم که هر زمان فشار خارجي افزايش يافته حضور مردم نيز پررنگ تر شده است. سال هاي دفاع مقدس نمونه روشن آن است. همان جمله معروف امام خميني که گفتند اين مردم ولي نعمت ما هستند فقط يک شعار نبود بلکه توصيف يک واقعيت اجتماعي بود. نظام سياسي در ايران بدون حضور مردم معنا ندارد و دشمن دقيقاً همين نقطه را هدف گرفته است.
کمپين هاي رسانه اي اخير براي تحريم جشنواره فجر يا دعوت به عدم حضور در راهپيمايي را بايد در همين چارچوب ديد. ايجاد حس بي تفاوتي. القاي اين تصور که حضور خياباني بي اثر است. اما تجربه سال هاي گذشته نشان داده که چنين پروژه هايي اغلب در فضاي مجازي بزرگ مي شوند و در ميدان واقعي نتيجه ديگري رقم مي خورد.
يکي از تفاوت هاي نمادين ?? بهمن امسال مي تواند بازگشت به همان مکان هايي باشد که در اغتشاشات هدف خشم قرار گرفتند. مساجد. امامزاده ها. ميدان هايي که هميشه نقطه آغاز حرکت هاي مردمي بوده اند. وقتي مردم از دل مسجد به خيابان مي آيند پيام متفاوتي ارسال مي کنند. پيامي که مي گويد سياست در ايران بدون معنويت تعريف نمي شود.
شايد برخي بگويند چرا اين راهپيمايي تا اين اندازه مهم شده است. پاسخ ساده است. زيرا دشمن آن را مهم مي داند. هر سال قبل از ?? بهمن رسانه هاي خارجي درباره ميزان مشارکت تحليل منتشر مي کنند. براي آنان اين روز يک شاخص سياسي است نه فقط يک مراسم تاريخي. بنابراين طبيعي است که براي کاهش حضور تلاش کنند.
اما مردم ايران بارها نشان داده اند که تصميم خود را مستقل از روايت هاي بيروني مي گيرند. اگر امسال حضور گسترده باشد پيام آن فقط براي داخل نيست بلکه براي منطقه نيز خواهد بود. پيامي که مي گويد پس از يک سال پر از تهديد هنوز سرمايه اجتماعي انقلاب فعال است.
مي گويند درختي که ريشه دارد از طوفان نمي ترسد. شايد ?? بهمن امسال فرصتي باشد براي ديدن همين ريشه ها. ريشه هايي که در سخت ترين سال ها خود را نشان مي دهند. مردمي که بار ديگر تصميم مي گيرند روايت آينده را خودشان بنويسند نه آنهايي که از هزاران کيلومتر دورتر برايشان نسخه مي پيچند.
انتهاي پيام/*