خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - راه شهدا تنها در ميدان‌هاي نبرد شکل نگرفت، بلکه در قلب‌ها و دستان زناني ادامه يافت که با ايمان، عشق و مسئوليت، پيام ايثار را به زندگي روزمره آوردند. از مادران و همسران شهدا که با صبر و استقامت، ياد عزيزانشان را زنده نگه داشتند، تا زنان معلم، پرستار، هنرمند و فعال اجتماعي که در هر عرصه‌اي با تلاش و حضور خود، فرهنگ مقاومت و عزت را به نسل‌هاي بعدي منتقل کردند؛ همه آنان روايتگران يک حقيقت بزرگ‌اند. راه شهيد تنها يک خاطره نيست، بلکه چراغي است که زنان جامعه با گام‌هاي استوار خود آن را روشن نگه داشته‌اند. اين گفت‌وگو تلاشي است براي شنيدن صداي زناني که با قلب‌هايشان، حافظان واقعي آرمان‌هاي شهدا هستند.
سلام و عرض ادب. بسيار سپاسگزارم که وقت خود را براي اين گفت‌وگو در اختيار ما قرار داديد. لطفاً خودتان را معرفي بفرماييد.
بسم‌الله الرحمن الرحيم. سلام عرض مي‌کنم خدمت شما. بنده اکرم‌السادات ميرغفاري هستم، متولد ?? آبان ????، خواهر شهيد سيد مجتبي ميرغفاري. فرمانده پايگاه بسيج زينبيه هستم که اين پايگاه به نام شهيد سيد مجتبي ميرغفاري نام‌گذاري شده است.
داشتن عنوان «خواهر شهيد» براي شما چه احساسي دارد؟ فکر مي‌کنيد اين عنوان چه مسئوليتي بر دوش شما گذاشته است؟
به نظر من، حتي اگر برادرم به شهادت نرسيده بود نيز همين پاسخ را ارائه مي‌دادم؛ چرا که شهدا و افرادي مانند سيد مجتبي تنها براي خانواده خود به جبهه نرفتند، بلکه براي کل جامعه جانفشاني کردند. بنابراين امروز وظيفه‌اي خواهرانه بر عهده همه زنان ايران وجود دارد و آن، پاسداري از خون شهداست. ما با الگو گرفتن از حضرت زينب (س) موظف هستيم پيام و رسالت خون شهدا را به گوش جهانيان برسانيم؛ رسالتي که محدود به کشور خودمان نيست. به‌عنوان يک زن ايراني، وظيفه داريم پيام «هيهات من‌الذله» را به جهانيان منتقل کنيم تا بدانند هرگز زير بار ذلت و زورگويي کشورهاي ديگر نخواهيم رفت. حقيقتاً عنوان «خواهر شهيد» براي من مايه افتخار است و از اينکه در محافل مختلف با اين عنوان معرفي مي‌شوم، احساس غرور مي‌کنم.
نگاه مردم نسبت به اين عنوان چگونه بوده است؟ آيا احساس مي‌کنيد جامعه از شما به‌عنوان خواهر شهيد انتظاري دارد؟
از دست دادن عزيزان در عرصه ظاهري بسيار دشوار است و فقدان، همواره با اندوه همراه است؛ اما هنگامي که اين فقدان با مفهوم شهادت همراه مي‌شود، نوعي تعالي و رشد معنوي در آن شکل مي‌گيرد که موجب افتخار مي‌شود. در واقع، دو بُعد متضاد در کنار هم قرار مي‌گيرند؛ اندوه از يک‌سو و افتخار از سوي ديگر. اين احساس را به‌خوبي در جامعه درک کرده‌ام و باور دارم مردم، فارغ از محل زندگي‌شان، براي اين عنوان جايگاه ويژه‌اي قائل‌اند؛ مگر افرادي که واقعاً دچار وطن‌فروشي فکري شده و به عظمت اين مفاهيم پي نبرده باشند.
به نظر شما نقش‌تان در حفظ و تداوم راه شهدا چيست؟
به اعتقاد من، وظيفه اصلي ما تلاش بيشتر در عرصه‌هاي فرهنگي است؛ حداقل کاري که مي‌توان انجام داد، آگاه‌سازي نوجوانان و تبيين راه و سبک زندگي شهدا براي آنان است. خانواده‌هاي شهدا، به دليل زندگي نزديک با اين عزيزان، مي‌توانند مؤثرتر از هر منبع ديگري اين مفاهيم را به جامعه منتقل کنند. بيان خاطرات، اخلاق و شيوه زندگي شهدا از زبان خانواده‌هايشان، بسيار تأثيرگذارتر از معرفي صرف کتاب‌هاست. زماني که من براي فرزندان خود يا در يک مدرسه درباره برادرم، شرايط زندگي، اخلاق و رفتار او صحبت مي‌کنم، اين مطالب عميق‌تر در دل مخاطب مي‌نشيند. البته کتاب و روايت شفاهي مکمل يکديگرند و بيان اين موارد را وظيفه خود مي‌دانم؛ چرا که اثرگذاري بيشتري خواهد داشت.
به نظر شما صبر، ايستادگي و سبک زندگي زنان چه ميزان در تداوم راه شهدا تأثيرگذار است؟
در جامعه امروز مشاهده مي‌کنيم که کشورهاي غربي گاه سال‌ها زمان صرف مي‌کنند تا يک اسطوره ساختگي را به نسل جوان القا کنند. واقعاً جاي تأسف است اگر ما نتوانيم از شهداي خود که اسطوره‌هاي حقيقي جامعه هستند، براي نسل‌هاي آينده سخن بگوييم. مادران و همسران شهدا، جانبازان و آزادگان با صبر و استقامت خود فضايي ايجاد کرده‌اند که مردان جامعه بتوانند با عزم و قدرت بيشتري در عرصه‌هاي جهاد حضور يابند. اين صبر و پايداري تأثير بسيار عميقي دارد و همين مقاومت‌ها، جريان شهادت را زيباتر و ماندگارتر جلوه داده است.
در شرايط کنوني، زنان چگونه و با چه روش‌هايي مي‌توانند فرهنگ شهدا را حفظ و منتقل کنند؟
در دنياي امروز و با گسترش فضاي مجازي که سرشار از اطلاعات گوناگون است، افراد مي‌توانند در مسيرهاي مختلفي حرکت کنند. با اين حال، نمونه‌هاي بسياري داريم از کساني که در همين فضا زيسته‌اند، اما به دليل تربيت صحيح در دامان مادران صالح و داشتن الگوهاي درست مانند شهدا و ائمه اطهار (ع)، مسير صحيح را انتخاب کرده‌اند. بنابراين ما به‌عنوان زناني که در جامعه امروز زندگي مي‌کنيم، بايد ابتدا خود با اين سبک زندگي آشنا شويم و روش تربيتي مادراني را بررسي کنيم که فرزندانشان در اين شرايط به چنين جايگاهي رسيده‌اند. سپس با الگو گرفتن از اين بزرگان، فرزنداني تربيت کنيم که بتوانند راه و هدف شهدا را ادامه دهند.
نمونه‌هاي امروزي اين الگوها بسيارند؛ از جمله شهيد حججي که با شجاعت در برابر دشمن ايستاد و شهيد آرمان عليوردي که با وجود سن کم، حضوري مؤثر در ميدان داشت. در مقابل، مي‌توان افرادي را نيز ديد که در شرايط مشابهي رشد کرده‌اند، اما به دليل تفاوت در تربيت و الگوها، مسير نادرستي را انتخاب کرده‌اند. اين تفاوت‌ها نشان مي‌دهد الگوي صحيح و تربيت درست، نقش تعيين‌کننده‌اي در سرنوشت افراد دارد.
به‌عنوان سخن پاياني، در راستاي انجام وظيفه تداوم راه شهدا که بر عهده زنان انقلابي و مسلمان است، چه توصيه‌اي داريد؟
بايد بدانيم که شهدا براي احياي دين، از همه چيز خود گذشتند و اين فداکاري‌ها نتيجه ولايت‌مداري آنان بود. در وصيت‌نامه‌هاي شهدا نيز بر پايبندي به ولايت فقيه تأکيد شده است. بنابراين در درجه نخست، بايد اين باور را در ذهن داشته باشيم که احياي دين در گرو پذيرش و تبعيت از ولايت فقيه است و بايد در کنار ايشان بايستيم تا پرچم جمهوري اسلامي برافراشته بماند. شهدا با نثار خون خود اين پرچم را حفظ کردند و ما حق نداريم نسبت به اين مسئله بي‌تفاوت باشيم. وظيفه ماست که وصيت‌نامه‌ها و زندگي شهدا را به‌دقت مطالعه کنيم، شيوه‌هاي تربيتي خانواده‌هاي آنان را بشناسيم و در زندگي خود به کار بگيريم. بايد تبيين و روايت‌گري کنيم؛ چرا که اگر در اين عرصه کوتاهي کنيم، فرهنگ غربي به‌راحتي بر ذهن و فکر فرزندان ما تأثير مي‌گذارد و مفاهيم و نمادهايي غيرواقعي را جايگزين ارزش‌هاي اصيل مي‌کند. اگر مي‌بينيم نسل جوان به‌تدريج به اين الگوهاي نادرست گرايش پيدا مي‌کند، نتيجه کم‌کاري ماست و بايد هرچه سريع‌تر اقدام کنيم. در غير اين صورت، وظيفه خود را در قبال فداکاري شهدا انجام نداده‌ايم. وظيفه منِ نوعي، به‌عنوان خواهر شهيد و فردي فعال در عرصه فرهنگي، پاسداري از خون شهداست؛ و پاسداري يعني صرف وقت، انديشه، انگيزه و هدف‌گذاري، چرا که در صورت کوتاهي، مسئول پيامدهاي نفوذ فرهنگي بيگانه خواهيم بود.
خبرنگار حسيني - بسيجي ناحيه مقاومت حيبب - تهران بزرگ