خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - مازندران - دکتر فاطمه قرباني: زن در خانواده، صرفاً يک نقش زيستي يا يک جايگاه اجتماعي نيست؛ او معماري پنهان خانه، روح جاري زندگي و سرچشمه آرامشي است که در لحظات دشوار، خانواده را بر پا نگه مي‌دارد. زن، در متن حيات خانوادگي حضور دارد؛ حضوري که با عاطفه، دانايي، صبر و قدرت دروني همراه است. بسياري از آن‌چه ما به‌عنوان «آرامش خانواده» از آن ياد مي‌کنيم، در حقيقت محصول هوش هيجاني، مديريت عاطفي و درايت زن است؛ مديريتي که نه با هياهو، بلکه با ظرافت، فهم عميق و سکوت‌هاي سنجيده شکل مي‌گيرد.
در منطق قرآن، زن در مرکز مفهوم «سکونت» قرار دارد: «لِتَسْکُنُوا إِلَيْهَا». اين آيه، تفسير روشني از نقش بنيادين زن در پيوند زناشويي ارائه مي‌دهد؛ اينکه آرامش، مقصد و غايت اين پيوند است و زن، زبان و حامل اين آرامش است. آرامشي که نه منفعلانه، بلکه آگاهانه و فعالانه به‌وجود مي‌آيد. قرآن، زن را در جايگاه مادري، همسري و تربيت نسل، در مرکز توجه قرار داده و اين جايگاه را نه با تعارف، بلکه با تعريفي هستي‌شناسانه تثبيت کرده است.
از منظر روان‌شناسي خانواده نيز، پژوهش‌ها نشان مي‌دهد کيفيت رابطه زن با اعضاي خانواده، بيشترين ارتباط را با سلامت روان و تاب‌آوري جمعي دارد. زماني که مادر، همسر و زنِ خانه، از امنيت رواني، احترام و جايگاه واقعي برخوردار باشد، اين امنيت به‌طور مستقيم در رفتار و سلامت روحي کودکان و حتي پدر خانواده بازتاب پيدا مي‌کند. زن، محور تنظيم احساسات در خانه است؛ او با نگاه مهربانانه، با کلامي که درد را آرام مي‌کند، و حتي با سکوتي که حامل فهم است، جهان دروني خانواده را سامان مي‌دهد.
زن، تنها مديريتِ امور خانه را برعهده ندارد؛ بلکه مشعل‌دار معناست. او نه‌تنها نسل را به دنيا مي‌آورد، بلکه فرهنگ، اخلاق، ايمان، هويت و اميد را منتقل مي‌کند. اگر خانواده را يک پيکره اجتماعي بدانيم، زن قلب تپنده آن است؛ قلبي که با محبت مي‌تپد و با ايمان، مسير را روشن نگه مي‌دارد. بسياري از خانواده‌هاي پايدار، بر شانه‌هاي زناني استوارند که ديده نمي‌شوند اما حضورشان، ستون‌هاي نامرئي خانه را ساخته است.
در لحظات بحران، هنگامي که فشارهاي اقتصادي، تنش‌هاي بيروني يا مشکلات روحي، ساختار خانواده را تا مرز فرسايش پيش مي‌برد، اين زنان‌اند که با صبر حکيمانه، تدبير عاطفي و روحيه سازنده، انسجام خانه را حفظ مي‌کنند. گاهي تنها يک جمله دلگرم‌کننده، يک لبخند يا يک تصميم مادرانه مي‌تواند مانع فروپاشي شود. اينجاست که نقش «زن» از کارکردهاي معمول فراتر رفته و به سطحي از مديريت معنوي و روان‌شناختي مي‌رسد که ستون خانواده بر آن تکيه زده است.
از سوي ديگر، زن مهم‌ترين نقش را در انتقال سرمايه‌هاي معنوي و اخلاقي به نسل آينده دارد. نخستين تصوير کودک از محبت، امنيت، ايمان، احترام و انسانيت، در آيين? رفتار مادر شکل مي‌گيرد. کودک، معناي آرامش را در آغوش مادر مي‌آموزد؛ معناي اعتماد را در نگاه او تجربه مي‌کند و مفهوم ارزش‌ها را در رفتار او دروني مي‌سازد. از اين‌رو مادر تنها پرورش‌دهنده کودک نيست، بلکه بنيان‌گذار نظام ارزشي خانواده است. بدون حضور زنِ آگاه، خانواده از ريشه معنايي تهي مي‌شود.
در جامعه امروز، با وجود چالش‌هاي اقتصادي، فشارهاي اجتماعي و تغييرات سريع سبک زندگي، نقش زن بيش از هر زمان ديگري به چشم مي‌آيد. زن امروز علاوه بر مسئوليت‌هاي خانوادگي، در عرصه‌هاي اجتماعي، علمي و فرهنگي نيز فعال است و هم‌زمان بار عاطفي خانواده را نيز به دوش مي‌کشد. اين چندبعدي بودن، نشانه ضعف نيست؛ بلکه نمايش قدرت سازندگي و هويت‌بخشي زن است. حضور زن در جامعه، زماني اثرگذارتر و سالم‌تر خواهد بود که جامعه نيز متقابلاً به نيازهاي او توجه کند، جايگاهش را به رسميت بشناسد و ارزش واقعي نقش او را درک کند.
هفته زن، فرصتي است براي بازخواني اين حقيقت فراموش‌شده که زن، حاشيه زندگي نيست؛ متن زندگي است. تکريم زن، صرفاً يک کار تشريفاتي يا مناسبتي نيست، بلکه ضرورتي تمدني و اخلاقي است. جامعه‌اي که زن را بفهمد، به او احترام بگذارد و براي آرامش و کرامتش برنامه‌ريزي کند، بدون ترديد آينده‌اي انساني‌تر و عاطفي‌تر خواهد ساخت. در مقابل، جامعه‌اي که نسبت به رنج‌ها، نيازها و نقش زن بي‌تفاوت باشد، دير يا زود دچار فرسايش در بنيان خانواده و در نتيجه، در ساختار اجتماعي مي‌شود.
آرامشي که زن به خانه مي‌بخشد، سرمايه‌اي است که قابل اندازه‌گيري با هيچ شاخص اقتصادي نيست، اما نبود آن مي‌تواند سراسر يک جامعه را تحت‌تأثير قرار دهد. امروز که جهان با موج‌هاي تنش، اضطراب و تغييرات سريع مواجه است، ارزش زن به‌عنوان نگهبان آرامش خانواده بيش از هميشه آشکار مي‌شود. حضور يک زن آگاه، ريشه‌دار و متصل به معنا، خانه را از درون بيمه مي‌کند؛ بيمه‌اي که در برابر بحران‌هاي روحي، اخلاقي و حتي اقتصادي دوام مي‌آورد.
در نهايت، زن در خانواده تنها حضور ندارد، بلکه تأثير مي‌آفريند؛ تأثيري که گاه ديده مي‌شود و گاه در سکوتي عظيم جريان دارد. شناخت اين حقيقت، مسئوليت ما را در تکريم، حمايت و همراهي زنان چند برابر مي‌کند. زيرا خانواده بدون زن، خانه نيست؛ و جامعه بدون زن، آينده‌اي روشن نخواهد داشت.
انتهاي پيام/*