خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - موضوع اشتغال زنان در سالهاي اخير، يکي از موضوعات چالش برانگيز جامعه بوده است. برخي آن را صحنه حضور اجتماعي زن دانسته و کاملا آن راتاييد ميکنند، و برخي نيز مخالف مسئوليت خانه داري دانسته و آن را رد ميکنند.
در اين رابطه با دکتر زهرا مادرشاهي دکتري عمومي دانشگاه شهيد بهشتي-مدرس دانشگاه گفت وگويي انجام داده ايم که شما را به خواندن آن دعوت مي کنيم.
خانم دکتر با توجه به اين که بيشتر تحقيقات شما درباره مسئله اشتغال زنان است، لطفا ديدگاه خود را درباره اشتغال زنان، با توجه به شرايط کنوني جامعه بيان کنيد؟
پرسش بسيار کلي است.در نگاه اول به اشتغال، با توجه به اينکه امروز جامعه ما در شرايطي است که نياز به مشارکت اجتماعي زنان دارد؛ همانگونه که از اول انقلاب، زنان جامعه ما با حضور خود در صحنه هاي گوناگون، اين نياز را کاملا نشان داده اند.از اينرو، مسئله اشتغال، نه فقط مربوط به کار کردن به معناي دستمزد گرفتن است، بلکه از ديدگاه کلي تر، يک مشارکت اجتماعي است.به نظر من، انقلاب، از دوره پيامبر (ص) که زنان، هم فعال اجتماعي بودند و هم فعال سياسي، الهام گرفته است.مسلما اين انقلاب، که شکل گرفته از مباني ديني ما است، نگاه مثبتي به فعاليت زنان و حضور بيشتر آنان در اجتماع داشته است.همانطور که امام خميني(ره) در سخنانشان بر اين مسئله، بسيار تکيه داشتند که زنان، اگر جلوتر از مردان نبودند، دست کم هم دوش مردان بودند.اين بيان نشان مي دهد که ما بايد در صحنه هاي اجتماعي حضور داشته باشيم و نمي توانيم از اين قضيه دور بمانيم.نبايد بگوييم که چون انقلاب شده است، پس زنان برگردند و در خانه ها بنشينند و اجتماع را مردان اداره کنند.به نظر من اين مسئله با اعتقادات ما چندان تناسب ندارد.
در اولين گام، در مسئله بومي کردن شاخص اشتغال در کشور، اشتغال زنان را در فرهنگ و جامعه ما تعريف کنيد.؟
من به صورت کلي، مشارکت زنان را بسيار مهم مي دانم.اگر گام اول حضور زنان براي مشارکت اجتماعي تقويت شود، بخشي از تب و تابي که در وجود زنان، براي فعاليت در اجتماع وجود دارد، کاهش مي يابد.ما در مطالعاتمان به اين نتيجه رسيديم که بيشتر زنان، خواهان اشتغال، نه فقط براي درآمد داشتن و به اصطلاح، کسب موقعيت بالاتر اجتماعي، بلکه بيشتر، براي حضور پررنگ تر در عرصه جامعه است که ميل به شاغل شدن دارند.اگر از راه افزايش فعاليت اجتماعي، زنان را به مشارکت دعوت کنيم.البته نه لزوما به شکل حضور در ساعات مشخصي در خارج از خانه و در محل کار مي توانيم مقدار زيادي از تب و تاب و تلاش آنان براي يافتن شغل بکاهيم.در تحقيقي که درباره افزايش آمار شرکت دختران در دانشگاه ها انجام داديم، بيشتر افراد، در پاسخ به اين پرسش که هدف شما از آمدن به دانشگاه و گرفتن مدرک چيست، اذعان داشتند که در درجه اول، هدفشان بالا بردن موقعيت اجتماعي بوده است و پس از آن، اهدافي مانند شاغل شدن و يا داشتن زندگي بهتر را بيان مي کردند.در واقع، زنان با جايگاه و موقعيت اجتماعي مناسبي را جست وجو مي کنند، انتظاري که زنان، پس از انقلاب درباره موقعيت اجتماعي داشته اند، ولي به درستي برآورده نشده است.
آيا معتقد نيستيد که آسيبهايي که به علت عدم حضور زن در خانه، بر خانواده وارد مي شود، بيشتر از آسيبهايي است که بانبودن مرد، به خانواده وارد مي شود؟
با توجه به فرهنگي که در جامعه ما رواج دارد، بله، فرهنگ ما به گونه اي است که تقريبا همه خانواده ها زن محورند.
ديدگاه شما درباره الگوهاي جنسيتي اشتغال، يعني تفکيک مشاغل به مردانه و زنانه چيست؟ آيا اين الگو همسو با ديگر شاخصهاي توسعه قرار دارد؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، الزامات اين نگاه چيست؟
در غرب، انجام دادن همه کارها براي مرد و زن، تقريبا يکسان است؛ اما به نظر من، زنان مشاغل سنگين و يا شغلهايي را که در شأن يک زن نيست، نبايد بپذيرند.از سوي ديگر، فرصتهاي شغلي مناسب با شرايط فيزيکي و اجتماعي زنان، آن قدر فراوان است که در صورت امکان، شغل براي همه زنان متقاضي وجود دارد؛ اما تفکيک کردن مشاغل به مردانه و زنانه، به اين شکل که سپردن برخي کارها به زنها را غير ممکن سازد، فرصت هاي شغلي بسياري را از آنان خواهد گرفت.البته پذيرفتن مشاغلي مانند کار در معادن، کار در ساختمانها و يا نظافت و به طور کلي، پذيرفتن هر شغلي، هرگز براي بانوان ارزش محسوب نمي شود.عکس اين مسئله هم صادق است؛ يعني بعضي از شغل ها را هم نبايد مختص زنان دانست؛ زيرا در بسياري از موارد، مانند منشي گري تلفن، که بيشتر به زنان سپرده مي شود، اين کار عملي نيست و بهتر است به مردان سپرده شود.
انتهاي پيام/*