خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - البرز : زهرا چرخه، روانشناس و مدرس دانشگاه در گفتگو با خبرنگار "طنين ياس" گفت: افسردگي يکي از ناتوان کننده ترين اختلالات روان پزشکي است که بيش از 80% از کارکردهاي روزانه فرد را دچار مشکل مي کند.
وي ادامه داد: افسردگي، همه کارکردهاي شغلي، تحصيلي، خانوادگي، اجتماعي و شناختي فرد را تحت تأثير قرار مي دهد.
چرخه افزود: حتي در اختلالات شديد افسردگي، امکان گرايش به سمت افسردگي نيز وجود دارد، بنابراين پيشگيري از اين اختلال مهم است و در صورت ابتلا ، بايد به سرعت براي درمان اقدام کنيم.
اين روانشناس تصريح کرد: افسردگي، اختلالي بسيار مشکل ساز و حاد است اما جاي اميدواري است که بسيار راحت مي توان از ابتلا به آن در خانواده پيشگيري کرد و اگر هم چنين اتفاقي در خانواده براي يکي از اعضاي خانواده رخ داد،خيلي راحت کنترل و درمان مي شود.
وي ادامه داد: امروز مي خواهيم در رابطه با نقش والدين به ويژه مادران در پيشگيري از ابتلا به افسردگي صحبت کنيم، با توجه به اينکه هر مرحله از رشد فرزندان با يکسري از ويژگي ها و نيازها همراه است، لازم است که نقش مادران را در پيشگيري از افسردگي در مراحل مختلف به صورت جداگانه بحث کنيم.
چرخه گفت: در دوران پيش از تولد، مادران اميدوار و مثبت انديش و کساني که ديد خوبي نسبت به مادر شدن و حس خوبي نسبت به فرزندآوري دارند، با جنينشان صحبت مي کنند و برايش آرزوهاي خوب در آينده دارند، فرزندان شادتري را به دنيا مي آورند.
اين روانشناس افزود: در سال اول زندگي نوزاد نقش زيادي در ايجاد حس اعتماد در افراد دارد، بچه هيچ شناختي از دنياي اطراف ندارد و در حال محک زدن دنيا است. اگر مادر پاسخگو باشد و به نيازهاي بچه اهميت بدهد و نگذارد که بچه زياد اذيت شود، جايش خيس بماند، گرسنه بماند، دماي حرارت در حد متعادل باشد، نيازهاي لمسي بچه پاسخ داده شود، بچه در آغوش گرفته شود و نوازش شود، ماساژ آرام داده شود، همه اين ها باعث مي شود که بچه حس خوبي به اين دنيا داشته باشد و در آينده آدم اميدوارتري است و به ديگران بهتر اعتماد مي کند و فردي مثبت انديش تر مي شود.
چرخه ادامه داد: تمام اين خصوصيات اخلاقي باعث مي شود که ريسک ابتلا به افسردگي را در اين فرد پايين بياورد.
وي با بيان اينکه دبستان، دوره طلايي اعتماد به نفس است، بيان کرد: دوره اي که بچه به تازگي از خانواده جدا مي شود و وارد اجتماع مي شود و مي خواهد در اجتماع خودش را نشان دهد.
اين روانشناس تاکيد کرد: بچه هايي که دوران کودکي خوبي را طي کرده اند و استقلال خوبي داشته اند، در اين دوران هم مي توانند خودشان را مطرح کنند و نشان دهند که چه مهارت هايي دارند که در محيط اجتماع و دوستان مي توانند از اين مهارت ها استفاده کنند و ارتباط شايسته اي را در محيط اطراف داشته باشند.
چرخه گفت: چنين بچه هايي دوره دبستان را به خوبي طي مي کنند و روز به روز اعتماد به نفسشان بيشتر مي شود و مقبوليت اجتماعي بيشتري پيدا مي کنند و دايره دوستانشان گسترده تر مي شود و اين گستردگي دايره دوستان و حضور در اجتماع و نقش هاي اجتماعي که بچه ها مي پذيرند، همه باعث مي شود که ريسک افسردگي افراد را پايين بياوريم و افراد و بچه هايي شادتر داشته باشيم.
وي با اشاره به اينکه هويت يابي، ويژگي مهم دوران نوجواني است، افزود: در اين دوران مهم ترين کاري که والدين بايد انجام دهند اين است که تا جايي که مي توانند و تا جايي که آسيب جدي به نوجوان وارد نمي شود در کار او دخالت نکنند، خصوصاً نهي و امر در کارشان نباشد و سعي کنند، نوجوان را به حال خودش رها کنند تا دوره هويت يابي را به سلامت طي کند، حتي از اشتباهات کوچک نوجوانان نترسند و وسوسه نشوند که بخواهد از اشتباهات کوچک او جلوگيري کنند.
اين روانشناس تاکيد کرد: نظارت والدين در دوره نوجواني بايد خيلي دورادور و بسيار کم باشد و مطمئن باشيم بچه اي که دوران کودکي خوبي را گذرانده باشد و والدين نقش خود را در انتقال فرهنگ به خوبي ايفا کرده باشند، بچه ها دوره نوجواني را به سلامت مي گذرانند و همين که بچه ها خيلي مورد امر و نهي قرار نگيرند و قوانين سختگيرانه در مورد آن ها اعمال نشود، باعث مي شود بچه هايي شادتر و اميدوارتر باشند.
وي ادامه داد: ارتباط خوب و سالم پدر و مادر در تربين فرزندان بسيار مهم است، خانه هايي که پر از تنش، دعوا، اضطراب و ناسازگاري باشد، حتماً خانه هايي هستند که بچه ها را از آن خانه فراري مي کند و زمينه انواع و اقسام بيماري ها و اختلالات رواني از جمله افسردگي را براي آن ها فراهم مي کند. پس اگر به شاد بودن فرزندانمان اهميت مي دهيم حتماً در روابط زوجي خودمان تجديد نظر کرده و آن روابط را پربار کنيم.
چرخه گفت: دوره کودکي يعني از 2 تا 7 سال دوره اي که کودک ما نوپا است، تازه توانايي ها و مهارت هايي را کسب مي کند. بايد به او اجازه دهيم که در دنيا کنجکاوي کند و در اطراف خود بگردد تا استقلال خود را پيدا کند. اينکه به او اجازه دهيم خود لباس بپوشد، غذا بخورد و کفشش را بپوشد و در بياورد، خودش يکسري چيزها را انتخاب کند که با آن بازي کند، سرگرمي هاي خود را انتخاب کند به او اجازه دهيم که در محيط اطرافش دور بزند با ديگران ارتباط داشته باشد، حتي گاهي آسيب هايي به او برسد، زمين بخورد، لباسش کثيف شود، اگر اين اجازه را به بچه بدهيم، احساس مي کند که من فردي شايسته هستم، فرد مستقلي هستم و اين احساس ها به او اعتماد به نفس مي دهد و در آينده باز هم ريسک افسردگي را در او پايين مي آورد.
خبرنگار ملاحسيني
انتهاي پيام/ *