خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - از آذربايجان غربي- سونيا بديع: در روزگاري زندگي مي‌کنيم که ارزش همه چيز با سکه سنجيده مي‌شود و عيار انسان‌ها با ميزان دارايي، توانگري مالي و صفرهاي حساب پس‌انداز محک زده مي‌شود، ولي پرستاران اقشاري تلاشگر، فداکار و زحمتکشي هستند که به معناي‌واقعي کلمه و در عمل به انسانيت معنايي دوباره بخشيدند، چون صرف نظر از اينکه براي‌شان مهم باشد، بيمار از موقعيت اجتماعي و اقتصادي ممتاز برخوردار است يا نه در بالين او مي‌مانند و با لبخند او لبخند مي‌زنند، با غم او غمگين مي‌شوند.
پرستاران تا بيمارشان آرام نگيرند، خود نيز قرار پيدا نمي‌کنند، حتي اگر بار سنگيني از مشکلات خانوادگي، شخصي و مالي بر روي دوش‌شان باشد از همراهي و همدمي بيمار لحظه‌اي دريغ نمي‌کنند، البته جز اين هم از اين سفيدجامه‌هاي تلاشگر انتظار نمي‌رود، چرا که بزرگترين پرستار تاريخ اسلام حضرت زينب کبري (س) اسوه آنهاست، زني که هم دردهاي جسم هم رنج‌هاي روح بشريت را مرهم گذاشت و جراحات وارده بر کاروان حسيني را التيام بخشيد تا نام و ياد و راه‌شان ابدي شود.
پرستاري به حق يک شغل و يک حرفه هست و نيست، شغل هست چون فرد مدارج علمي طي کره و زير نظر يکي از وزارت‌هاي حکومتي براي تامين زندگي مشغول مي‌شود ولي شغل نيست چون با عشق، مودت، نوع‌دوستي عجين شده است و در کمتر حرفه، کسب و کاري مي‌توان چنين ممزوج شدن کار با روح و روان را شاهد بود.
پرستاري به قدري حائز اهميت است که مقام معظم رهبري ولي امر مسلمين جهان در طول سال‌هاي گذشته دست کم 5 بار با اين قشر ايثارگر ديدار و صحبت کرده اند.
رهبري در تير سال 1383 در ديدار با جمعي از پرستاران فرمودند «براي حفظ سلامتي در جامعه، اهميت پرستاري در طراز اول قرار دارد؛ يعني اگر بهترين پزشکان و جراحان کار خودشان را با بيمار به بهترين وجه انجام دهند، اما از ان بيمار پرستاري نشود، به طور غالب، کار ان پزشک يا جراحِ عاليقدر بي فايده خواهد بود. نقش پرستاري و بيمارداري در حفظ سلامت و بازگشت سلامت بيمار، نقش درجه ي اول است؛ معادل است با نقش يک پزشک ماهر. بسياري از اين نکته غفلت دارند؛ لذا ان وزن و ارزشي که بايد براي پرستار در نظر گرفته شود، از ذهن انها مغفول مي ماند و به ان توجه نمي کنند».
همين که شاهد هستيم، شخصيت طراز اول يک کشور اسلامي به پهناي ايران عزيز، به جايگاه پرستار و پرستاري در نظام سلامت مي‌پردازد و در اين ارتباط توصيه‌ها و پندهاي حکيمانه دارد، خود گوياي ميزان اهميت و شَان اين قشر از جامعه است.
بنابراين لازم است که امروز يعني روز پرستار را تا جايي که مي‌توانيم غنيمت شمرده و حتي اگر شده با يک شاخه گل در بيمارستان‌ها حاضر شده و با جامعه پرستاري ديدار کرده، دست‌مريزاد به آنها بگوييم و يادآور شويم که در برهه‌هاي حساس و سخت زندگي‌مان جان عزيزان‌مان را به يد توانمند و دست پُرمهر آنها سپرده‌ايم، پس تا ابديت منت‌دار آنها هستيم، حتي اگر در شدايد و سختي‌هاي روزگار ترش‌رويي کنيم، ولي باز هم قلب‌مان آستانه قدم‌هاي‌‌شان است.
همه با اوج زحمات و فداکاري اين قشر از جامعه دست کم در زمان شيوع ويروس کرونا يعني دو سال پي در پي آشنا شدند، چراکه بي‌وقفه و با کمترين استراحت در بيمارستان‌ها در حال خدمت بودند تا باري از دوش خانواده‌ها بردارند، گرچه خودشان هم خانواده‌اي داشتند که قلب‌شان در سينه براي آنها و سلامتي‌شان بي‌قرار بود.