خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - از کد کینه تا کد قلب

فتنه‌ی ۸۸ را نمی‌توان تنها به عنوان یک رویداد سیاسی در تقویم تاریخ معاصر ایران دید. آن واقعه در اصل شکافی ادراکی بود که از دل خیابان‌ها آغاز شد و تا عمق خانه‌ها و قلب‌ها امتداد یافت. برای نسل جوان آن دوران این بحران نه صرفاً تقابل دو نگاه بلکه آغاز یک بی‌اعتمادی وجودی بود؛ بی‌اعتمادی‌ که ریشه‌ی سبک زندگی اصیل ایرانی را لرزان کرد.

تحلیل این پدیده ما را از سطح منازعات سیاسی به عمق مسئله‌ی انسان و پیوند می‌برد؛ به جستجوی زبانی تازه برای ترمیم زخم‌ها زبانی از جنس عاطفه، صداقت و زیبایی.
فتنه‌های اجتماعی پیش از هر چیز اعتماد را هدف می‌گیرند؛ همان پیوند نامرئی که سلامت روانی فرد و همبستگی جمعی جامعه بر آن بناست.
وقتی این بنیاد فرومی‌ریزد، جوان ناگزیر به پناه بردن به فضاهایی می‌شود که شاید گرم باشند، اما اصیل نیستند؛ شبکه‌های مجازی اتاق‌های بی‌چهره و لحظه‌هایی با وفور فیدبک و فقدان معنا.

در بحران روایت وقتی روایت رسمی دچار شکاف می‌شود، فضای مجازی همان خلأ را با انبوه روایت‌های جایگزین پر می‌کند و اینجاست که دو قطبی‌های هویتی شکل می‌گیرد؛ میان حقیقت مطلق و نسبیت بی‌مرز.
جوان در این میان یا به انزوا پناه می‌برد یا به پرخاشگری منفعل در قالب طنز، پست و هشتگ. زندگی بدل می‌شود به نمایش لحظه‌های مصرفی و اضطراب‌های پنهان در پس یک لایک.

در چنین زمانه‌ای راه ترمیم در بازسازی درونی است. سه مأمنی که می‌توانند این زخم را درمان کنند: عاطفه، زیبایی و صداقت.

خانواده باید آزمایشگاه همدلی باشد.
تربیت‌ دینی ما بر احسان تأکید دارد بر دیدن انسان پیش از موضع او. اگر خانه بتواند کد قلب را جایگزین کد کینه کند فتنه خلع سلاح می‌شود.

ترمیم رابطه‌ها جدی‌ترین شکل جهاد تبیین است؛ جهادی برای هم‌سو کردن عقل با عشق. وقتی جوان ببیند حقیقت در قالب شفقت و صداقت عرضه می‌شود پذیرش آن آسان‌تر و ماندگارتر خواهد بود.

فتنه در عمق خود زیبایی را تخریب می‌کند از ادب عمومی گرفته تا احترام متقابل و امید به آینده. در برابر این هجمه، هنر اصیل سنگر مقاومت است.
هنر زبان جهانی انسان است برای تجربه‌ی مشترک احساسات پاک؛ از شعر و موسیقی گرفته تا سینمای متعهد می‌تواند دوباره در ما حس همدلی و گرمای باهم بودن را زنده کند.
تشویق جوانان به درک زیبایی‌های عمیق نه مصرفی و سطحی راهی برای بازگرداندن اصالت است.

وظیفه‌ی ما در قبال این نسل نه سرزنش گذشته بلکه مهندسی آینده است. و این آینده با تغییر پارادایم از مقابله به مراقبت آغاز می‌شود.
در جهان‌بینی شیعی حکمت در کنار صبر اساس هدایت است. جوان پرسشگر را نباید طرد کرد؛ باید مجال گفتگو داد، همان‌گونه که امام صادق(ع) بستر سخن را برای مشتاقان حقیقت باز می‌کرد.
هر ناامیدی صادقانه فرصتی برای هدایت نرم است.

میهن‌دوستی در نگاه دینی و فرهنگی پاسداری از موهبت زیستن در سرزمینی که حافظ معنویت و فرهنگ است می‌باشد.
بازخوانی زیبایی‌های تاریخی و ظرفیت‌های فرهنگی ایران حس تعلق را زنده می‌کند. آنچه وطن را حفظ می‌کند عشق است .

بازسازی اعتماد پس از بحران‌های اجتماعی پروژه‌ای چندبعدی است که بر سه ستون استوار است:
۱. اعتماد با صداقت، شفافیت و وفای به وعده در خانواده و اجتماع.
۲. عاطفه با عشق و شفقت خانوادگی به جای داوری و فاصله.
۳. زیبایی‌شناسی متعالی با هنر و معنویت اصیل در برابر مصرف‌گرایی بی‌روح.

باید خانه‌ها را به قلعه‌هایی گرم از عشق و زیبایی بدل کنیم؛ جایی که جوان بتواند با قلبی مطمئن و هویتی استوار به استقبال فردایی روشن برود.

ترمیم اعتماد اجتماعی با ترمیم قلب‌ها آغاز می‌شود!


طاهره موحدی پور
دانشجوی دکترای ادیان