کد خبر: 269247                      تاريخ انتشار: 1404/05/06 - 08:18
یادداشت
اهدای خون و سلامت زنان؛ سکوتی میان نیاز و باور
 
همین جاست که نیاز به یک تغییر آرام ولی ریشه‌دار داریم؛ نه از جنس شعار و کمپین، بلکه از جنس فهم و گفتگو. سلامت زنان فقط به تعداد ویتامین‌ها و آزمایش‌ها محدود نیست؛ بخشی از آن در پیوند با مشارکت اجتماعی و حس مؤثر بودن شکل می‌گیرد. اهدای خون یکی از ساده‌ترین اما عمیق‌ترین راه‌های این مشارکت است.
 
از استان مرکزی شهرستان دلیجان؛ آذر ابراهیمی نوشت: در میان همه دغدغه‌هایی که پیرامون سلامت زنان مطرح می‌شود، «اهدای خون» اغلب در حاشیه مانده است. شاید چون در نگاه اول، ارتباط مستقیمی میان آن و موضوع سلامت زنان دیده نمی‌شود.
یا شاید چون همچنان نوعی تردید و نگرانی در ذهن بسیاری از زنان نسبت به این کار وجود دارد: آیا بدن من ضعیف نمی‌شود؟ آیا برای سیکل ماهانه‌ام ضرر دارد؟ آیا بعد از زایمان یا شیردهی می‌توانم خون بدهم؟ این پرسش‌ها واقعی‌اند، اما پاسخ‌هایی دقیق و علمی دارند؛ پاسخ‌هایی که اغلب شنیده نمی‌شوند.
آمارها می‌گویند سهم زنان از اهدای خون در کشور ما بسیار پایین‌تر از مردان است. این عدد فقط یک درصد نیست؛ نشانه‌ای است از شکاف اعتماد، آگاهی و شاید تجربه.
در بسیاری از موارد، زنان فکر می‌کنند بدن‌شان به قدر کافی درگیر است: با تغییرات هورمونی، بارداری، زایمان، کم‌خونی، خستگی، و فشارهای روزمره. در نتیجه اهدای خون به عنوان یک فعالیت اضافه و حتی پرخطر تلقی می‌شود.
اما واقعیت این است که اگر زن سالمی باشیم، با سطح مناسبی از هموگلوبین و شرایط جسمی پایدار، اهدای خون نه تنها آسیب‌زا نیست، بلکه حتی می‌تواند به تنظیم آهن خون، کاهش التهاب‌های پنهان و احساس روانی مفید بودن کمک کند.
اما آیا صرفاً دانستن این‌ها کافی‌ست برای تغییر رفتار؟ واقعیت این است که هنوز در بسیاری از فضاهای عمومی، تجربه اهدای خون برای زنان راحت نیست. نگرانی‌های جسمی، ترس از قضاوت، و گاه نبود امکانات اختصاصی و آموزش‌محور برای آن‌ها باعث می‌شود که حتی اگر بخواهند، از رفتن منصرف شوند.
همین جاست که نیاز به یک تغییر آرام ولی ریشه‌دار داریم: نه از جنس شعار و کمپین، بلکه از جنس فهم و گفتگو. سلامت زنان فقط به تعداد ویتامین‌ها و آزمایش‌ها محدود نیست؛ بخشی از آن در پیوند با مشارکت اجتماعی و حس مؤثر بودن شکل می‌گیرد.
اهدای خون یکی از ساده‌ترین اما عمیق‌ترین راه‌های این مشارکت است. راهی که شاید اگر کمتر درباره‌اش شعار بدهیم و بیشتر درباره‌اش فکر کنیم، برای زنان هموارتر شود.