|
|
|
ترور انديشه مقاومت، خاموشيِ ناممکن |
|
|
|
شهادت رهبر معظم انقلاب، تنها فقدان يک شخصيت سياسي يا مذهبي نيست؛ اين رويداد، وداع با نماد سالها صبر، استقامت و رهبري در يکي از پرچالشترين مقاطع تاريخ معاصر ايران است. شخصيتي که نام او با مفاهيمي چون ايستادگي، اعتماد به مردم و پايبندي به اصول گره خورده بود و در بزنگاههاي حساس، نقش تکيهگاه ملي را ايفا ميکرد. |
|
|
تجربه تاريخي ايران نشان ميدهد که ترور و خشونت، قادر به توقف انديشه نيست. شهادت رهبر انقلاب، اگرچه ضايعهاي بزرگ است؛ اما آغاز مرحلهاي تازه از پايداري و تداوم راه و انديشه ايشان تلقي ميشود.
سهيمه اسدزاده، مدير مسئول انتشارات هاوير: خبر، کوتاه بود؛ اما سنگيني آن، بر دل يک ملت نشست. گويي واژهها توان حمل اندوه را نداشتند و زمان، براي لحظهاي از حرکت ايستاد. ماه رمضان، ماه نيايش و آرامش، اينبار با داغي عميق در حافظه تاريخي ايرانيان ثبت شد.
شهادت رهبر معظم انقلاب، تنها فقدان يک شخصيت سياسي يا مذهبي نيست؛ اين رويداد، وداع با نماد سالها صبر، استقامت و رهبري در يکي از پرچالشترين مقاطع تاريخ معاصر ايران است. شخصيتي که نام او با مفاهيمي چون ايستادگي، اعتماد به مردم و پايبندي به اصول گره خورده بود و در بزنگاههاي حساس، نقش تکيهگاه ملي را ايفا ميکرد.
او که بيش از ?? سال رهبري داهيانه، پيشتازي و پرچمداري واقعي جبهه اسلام را عهدهدار شد، با شجاعت مثالزدني و ايمان راسخ خود فصل نويني از حکمراني را در تاريخ اسلام رقم زد و تا آخرين لحظه حيات مبارک و تاريخساز خود، راهبري امت اسلامي را برابر کفر، طاغوت و استکبار عهدهدار بود.
اين شهادت، اگرچه دلها را اندوهگين کرد، اما بار ديگر يکي از روشنترين مفاهيم فرهنگ ايراني ـ اسلامي را يادآور شد و آن اينکه راه حق، با حذف فيزيکي متوقف نميشود. تجربه تاريخي ملت ايران نشان داده است هرگاه دشمنان، با زبان خشونت و ترور سخن گفتهاند، انسجام ملي پاسخي کوبندهتر از هر سلاحي بوده است، انسجامي که بارها رهبر شهيد معظم انقلاب در سخنرانيهايشان بر آن تاکيد کرد، بهويژه بعد از جنگ ?? روزه که تاکيد کردند اتحاد و يکپارچگي ملت ايران در جنگ ?? روزه دشمن را نااميد کرد و مردم عليه دشمن متحد باقي ماندند.
امروز نيز وحدت، رمز پيشرفت، امنيت و حفظ دستاوردهاي ملي است و همه بايد سهم خود را در آن ايفا کنند.
اکنون نيز سوگ، با مسئوليت درهم آميخته است. جامعهاي که رهبري خود را در مسير مجاهدت و ايمان از دست داده، بيش از گذشته، خود را موظف به پاسداري از راه و آرمان او ميداند. اين احساس مشترک، در لايههاي مختلف جامعه قابل مشاهده است؛ از سکوتهاي معنادار تا کلمات پرشور، از اشکها تا ارادههايي که محکمتر از گذشته شکل ميگيرند.
در چنين لحظاتي، آنچه بيش از هر چيز اهميت مييابد، حفظ آرامش، تقويت همبستگي و پرهيز از دوگانگي است. تاريخ معاصر ايران بارها گواه بوده است که ملت، در لحظات دشوار، توان تبديل اندوه به قدرت ملي را دارد؛ قدرتي که نه از خشم، بلکه از آگاهي و وحدت زاده ميشود.
داغ فراموش نشدني شهادت رهبر انقلاب مرثيهاي بيپايان است؛ اما شهادت، در اين فرهنگ، پايان يک مسير نيست؛ آغاز فصلي تازه از مسئوليت و پايداري است. فصلي که آينده درباره آن قضاوت خواهد کرد و نام اين روزها را در حافظه خود نگاه خواهد داشت. روزهايي که دشمن، خيال خام پيروزي در سر داشت و ملت، معناي حقيقي «حيات» را در ادامه راه شهيدان معنا کرد. آنان که گمان بردند با حذف فيزيکي رهبر انقلاب، يک مسير را ميبندند، معناي حيات «عند ربهم يرزقون» را نفهميده بودند. |