|
|
|
در مکتب حسین(ع) پاسداری یک انتخاب آگاهانه است |
|
|
|
میلاد امام حسین علیهالسلام و نامگذاری این روز به عنوان روز پاسدار، یادآور پیوند عمیق فرهنگ عاشورا با دفاع از امنیت و عزت ملت ایران است؛ پیوندی که در سالهای اخیر با خون پاسداران شهید، معنایی عینیتر یافته است. |
|
|
منیره غلامی توکلی - سوم شعبان، میلاد امام حسین(ع)، نه فقط یک مناسبت تقویمی بلکه یادآور یک مکتب است؛ مکتبی که قرنهاست انسانها را در بزنگاههای سخت تاریخ به انتخاب درست فرا میخواند. انتخاب میان ماندن و رفتن، میان سکوت و اقدام، میان مصلحتاندیشی و حقطلبی!
امام حسین(ع) با قیام خود راهی را گشود که شاخصههای آن روشن است: ولایتپذیری، حقطلبی، اقدام بهموقع، ایثار، شهادتطلبی و ادب. این مکتب، بیش از آنکه با شعار شناخته شود با رفتار انسانها معنا پیدا میکند. امروز اگر از «پاسدار» سخن میگوییم از انسانی تعریف می کنیم که خود را در همین مکتب تربیت کرده است. انسانی که امنیت مردم را بر آسایش خود مقدم دانسته و در لحظه خطر، عقب ننشسته است.
در اغتشاشات اخیر، مدافعان وطن و پاسداران زیادی به شهادت رسیدند مردانی که نه برای قدرت، نه برای نام، که برای انجام تکلیف در میدان ماندند. آنان فرزندان همین ملت بودند با خانواده، آرزومند و با خستگی و دغدغههای انسانی. اما آنگاه که پای دفاع از امنیت مردم و کیان کشور به میان آمد «اقدام به وقت» را بر «درنگ» ترجیح دادند! همان درسی که حسینبنعلی(ع) در کربلا به تاریخ آموخت.
مکتب حسینی، مکتب خشونت نیست بلکه مکتب اخلاق در اوج نبرد است. حتی در میدان جنگ، ادب را فراموش نمیکند. ادب در گفتار، ادب در رفتار و حتی ادب در مواجهه با دشمن. اینجاست که تفاوت جبهه حق و باطل آشکار میشود. در اغتشاشات تروریستی اخیر آنسوی میدان، تروریستهایی را میبینیم که نه تنها به جان انسانها رحم نکردند، بلکه حتی حرمت جسد بیجان را نیز نگه نداشتند. بیادبیای که ریشه در بیهویتی و تهیبودن از هرگونه مکتب انسانی دارد.
پاسداران این سرزمین اما حتی در سختترین شرایط تلاش کردند ، خط قرمز انسانیت را حفظ کنند. آنان مأمور امنیت بودند، نه انتقام؛ مدافع مردم بودند، نه دشمن مردم. اگر جان دادند برای آن بود که جامعه در آتش ناامنی نسوزد. این همان ایثار حسینی است. ایثاری که خود را نه در حرف که در میدان عمل نشان میدهد.
روز پاسدار؛ تنها روز تقدیر نیست! روز فهم مسئولیت است. فهم اینکه امنیت، محصول آرامش اتفاقی نیست بلکه نتیجه مجاهدت شبانهروزی مردانی است که دیده نمیشوند اما نبودشان خیلی زود احساس میشود. مردانی که شاید نامشان تیتر نشود اما خون شان ستونهای امنیت این کشور را استوار نگه میدارد.
همراهی با کاروان کربلا تنها به اشک و عزاداری خلاصه نمیشود. گاهی به معنای شناخت حق در زمانه غبارآلود است! گاهی به معنای ایستادن در کنار مدافعان امنیت و گاهی هم به معنای سکوت نکردن در برابر تحریف و بیانصافی. مدافعان وطن و پاسداران شهید ما این همراهی را با جان خود امضا کردند.
امروز، در میلاد حسین(ع) باید از خود بپرسیم: سهم ما از این مکتب چیست؟ آیا فقط تماشاگر ایثار دیگرانیم یا هرکدام در جایگاه خود پاسدار حقیقت و عدالت خواهیم بود؟
پاسداران شهید، راه را نشان دادهاند؛ راهی که از کربلا میگذرد و به عزت یک ملت میرسد.
انتهای پیام/* |